“Dat is het wel waard!”

Vera Wijnsma in het portret van Drachten door Jeffrey Wakanno

Verscholen achter een zonnebril en starend in de verte sprak ik haar aan, zoals ik al een tijdje doe leg ik haar uit dat ik werk aan een fotografie project waarbij ik portretten maak van de mensen op de straten van Drachten, ik spreek hen aan, verzamel de verhalen maak hun portret en voeg dit allemaal samen in “het portret van Drachten”.

Nadat ik haar heb uitgelegd wat dit project allemaal is en wat ik doe vroeg ik haar waar ze blij van kon worden, dat kunnen kleine en simpele dingen zijn, of juiste grote.

Vera Wijnsma in het portret van Drachten door Jeffrey Wakanno

“Ow, hahah nou om eerlijk te zijn heb ik niet echt een verhaal om te vertellen. En tja, waar kan ik blij van worden?”

Nou, ik mag hopen dat er iets in dit leven is wat je gelukkig maakt.

“Ja, dat wel hoor! Ik kan blij worden van het leven in het algemeen, maar er is niet echt een heel specifiek ding dat me echt raakt.”

Zou je misschien iets kunnen vertellen over een moeilijke periode waar je positief uit bent gekomen? Terwijl ik het haar vraag begint ze bijna te glunderen:

“Ja dat heb ik! Toen ik 13 jaar oud was zat ik op turnen, ik had veel last van mijn rug, toen ik in de spiegel keek zag ik dat mijn rug niet helemaal recht stond. Ik ben toen naar een fysiotherapeut gegaan die me oefeningen heeft gegeven waardoor het over zou moeten gegaan. Toen ik 14 werd kreeg ik in het ziekenhuis te horen “Je hebt scoliose, je krijgt een korset om en als het niet beter word kun je een operatie verwachten.”. Twee weken voordat ik een korset zou krijgen vond mijn moeder een kliniek in Zwolle, hier heb ik vier weken getraind voor mijn rug. De S-bocht die bovenin 37 en onderin 39 graden was heb ik terug kunnen brengen naar 23 en 25 graden! Sindsdien heb ik weinig last nog van mijn rug, maar het blijft alleen goed als ik elke dag hard train, maar dat is het wel waard!

Dit portret is terug te vinden in de Drachtster Courant en maakt onderdeel uit van het “Portret van Drachten”, een fotografie project met als doel om de mensen die we in het dagelijks leven op straat tegen komen beter te leren kennen. De mensen waar we vaak zonder op of om te kijken aan voorbij lopen, maar ieder heeft elk zijn of haar eigen verhaal waar hij of zij de hoofdrol in speelt. Neem de tijd om deze mensen beter te leren kennen en je zult verstelt staan wat je van je medemens kunt leren.

Leer ook het verhaal achter deze personen kennen:

Peter in het portret van Drachten door fotograaf Jeffrey Wakanno
“Met een vliegtuig!”
Aukje Werkhoven in het portret van Drachten door Jeffrey Wakanno
“Daar! Kijk daar dan!”
Peter in het portret van Drachten door fotograaf Jeffrey Wakanno
Prev "Met een vliegtuig."
Next "Alleen Bert."
Hallo, mag ik u wat vragen? "Ik zal het maar direct zeggen, maar ik hoor niks, normaal heb ik een kladblok met pen bij me maar dat ben ik vandaag vergeten." En zo kwam het dat we dit gesprek voortzetten met een mobiel waarop ik, wat ik wilde zeggen kon typen en laten zien. Soms moet je net dát extra doen om iemands verhaal te leren kennen. En zo vroeg ik hem of hij me iets kon vertellen over zijn leven. “Mijn vader had vroeger een kwekerij, en dan zo’n eentje waar geen nee te koop was; hij werkte zich een slag in de rondte dus zei hij tegen mij: “Jongen, je moet zorgen dat je bij een advocaat op kantoor komt.” Maar dat leek mij echt helemaal niks, ik hou ervan om met mensen om te gaan en niet van dat doodse werk. Ik heb toen in het geheim gesolliciteerd bij een psychiater, ik kneep hem toen wel hoor, want je moest namelijk een periode van huis. Uiteindelijk ben ik anesthesist geworden hier in het ziekenhuis.” Zodra ik merk dat hij klaar is met zijn gedeelte toets ik zo snel als ik kan een reactie in, en laat het hem zien. “Waar ik echt blij van kan worden? Vroeger kon ik van muziek genieten, en ik zong in een koor, maar zoals je begrijpt heb ik daar nu nog weinig aan. Daarnaast heb ik twee keer een tia gehad, dus ik moet veel meer over dingen nadenken, het gaat allemaal wat moeilijker dan het ooit ging. Maar ik weet niet of je gelovig bent?” Ik knip instemmend. “Daar haal ik veel troost en sterkte uit, en ik vind het fijn om met mensen te kunnen praten, dank je wel dat je daar de moeite voor nam.”

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: